God is een verlopen Groninger privédetective die betrokken raakt bij een mysterieuze moordzaak. ‘Waist nog wel’ is gepubliceerd in literair tijdschrift De Gids nummer 5 van 2026. 

Schrijver Gert den Toom hield zijn bundel Polaroid van de dag 3 ten doop in de Utrechtse Boekenbar. Ik mocht de presentatie komen opluisteren met een ode aan A.M. Homes (maar David Lynch, Raymond Carver, Virginia Woolf, Faust en mijn vrouw komen ook voorbij).

Terwijl ze zit te zwoegen op het verhaal van Jacob en Esau, vindt God een twintigste eeuwse paperback op haar bureau. ‘Knabbelen aan Gods vinger’, is gepubliceerd in literair tijdschrift De Gids nummer 4 van 2025. 

Omstreeks 1906 vluchtte mijn overgrootvader, rijksklerk te Sappemeer, naar New York. Vervolgens werd hij uit de familiegeschiedenis gewist. Ziedaar de kiem van ‘De gokbaas’, gepubliceerd in literair tijdschrift De Gids nummer 6 van 2024. 

Ik was nogal ondersteboven van  de roman Het einde van het lied van Willem du Gardijn (ooit redacteur van De Tweede Ronde, het tijdschrift dat me een boekcontract opleverde), en besprak het boek voor Athenaeum.nl.

Ik kreeg een mailtje van Jelte Nieuwenhuis van L.J. Veen. Frank Heinen, die voor hem een bloemlezing samenstelde over het studentenleven, was gestuit op mijn boekje Omtrend student (ik schreef het ooit in opdracht, in vijf weken) en wilde daaruit twee verhalen overnemen. Dat nooit, dacht ik. En schreef snel-snel (de drukker wachtte) een nieuw verhaal.

‘Een man die’ dook voor het eerst op in mijn verhaal ‘Macht’. Ik had hem wel wat meer ruimte willen geven, maar ja, schrijven is schrappen. Gelukkig accepteerde Kortverhaal (v/h De Tweede Ronde) een nieuw verhaal geheel gewijd aan ‘Een man die’.

Dankzij Schrijven Magazine-hoofdredacteur Louis Stiller mocht ik optreden op Hotel van Hassel in De Balie, een festival rond de koningin van het Nederlandse kortverhaal. Ik zou de film Short Cuts van Robert Altman inleiden. Omdat de ster van het festival, Anatoli Gavrilov, tegenover me was geprogrammeerd, bestond mijn publiek uit één bezoeker en de zaalwacht. 

Eigenlijk wilde ik een verhaal schrijven waarvan iedere lezer zou denken: dit gaat over mij. Zo begint het vaak. Ik wil iets wat niet kan. Ik duw en ik trek, tot ik me eindelijk realiseer: het kan écht niet. Als het meezit, volgt daarop de epifanie: zó moet het. Dat gebeurde bij Macht’, gepubliceerd in De Tweede Ronde nummer 2 van 2009 en het openingsverhaal van mijn debuut.

Rick Bos, een oud-collega, was iets nieuws begonnen: Bijzonder Brabant Magazine. Hij vroeg of ik een gastcolumn wilde schrijven. Maar waarover dan? Nou, over de eerste keer dat mijn ouders elkaar ontmoetten, op de vermaarde Jeroen Bosch-tentoonstelling van 1967, in wat toen nog het Centraal Noord-Brabants Museum heette.

In ‘Gelukkig nieuwjaar’ zijn we getuige van het ongelukkigste moment in het leven van Michel, een journalist. Martijn David, uitgever van Mouria, las het verhaal in de drukproeven van De Tweede Ronde en vroeg per mail of er ‘meer in de pen’ zat. En hoepla, daar was een van de gelukkigste momenten in mijn leven.

De opdracht: schrijf een kort verhaal, column, open brief, liefdesverhaal of literaire boodschappenlijst en win een optreden bij NightWriters in Panama. De NightWriters kozen voorafgaand aan iedere show een winnaar. Ik was een van de gelukkigen en mocht optreden als opwarmer voor onder meer Christophe Vekeman, Saskia Noort en Bastiaan Ragas.

Of ik de essaybundel Wereldvreemdheid van Patricia de Martelaere wilde bespreken, vroeg Daan Roovers, eindredacteur van Filosofie Magazine. Dat vond ik doodeng (ik was Neerlandicus, geen filosoof), maar ik deed het toch. De bespreking werd gepubliceerd in Filosofie Magazine 1 2001.